De Boeddha was een leraar. Hij maakte bij zijn onderricht gebruik van verschillende methoden, aangepast aan zijn toehoorders. Soms onderrichtte hij in heldere filosofische uiteenzettingen, soms met verhalen en metaforen, aan sommigen gaf hij meditatie-instructie, aan sommigen leerde hij hoe een ritueel op een zinvolle manier uit te voeren.

Na hem zetten zijn leerlingen zijn onderricht verder en verspreidde de dharma (het onderricht) zich. Op deze manier ontstonden verschillende tradities. De taal, de bewoordingen, de oefeningen de teksten pasten zich telkens opnieuw aan aan nieuwe mensen en nieuwe tijden.

Vele van deze tradities hebben nu hun weg gevonden naar het Westen. In België zijn er verschillende boeddhistische verenigingen die op hun manier het onderricht van de Boeddha verder zetten.

Daarmee zien we nu de unieke situatie ontstaan dat verschillende boeddhistische tradities, die eeuwenlang onafhankelijk geëvolueerd zijn, hier elkaar ontmoeten. Het Westerse Boeddhisme is gekenmerkt door eenheid en verscheidenheid. Dat maakt ook de rijkdom ervan uit.